سه چهار سالي است كه يك دستگاه جديد در دست شويي هاي عمومي استراحت گاه هاي بين راه در ايالات مختلف امريكا آزمايش مي كنند ؛ يك محصول تازه كه طبق مقايسه اي كه سازنده گانش در يك جدول ترو تميز ارایه كرده اند ، باعث صرفه جويي اقتصادي مي شود . يك دست شويي جديد با چشم الكترونيك . اول كه دستت را زير شير مي گيري ،محلول رقيق آب و صابون مايع ، كف دستت ميريزد . بعد دستت را مي شويي و وقتي دباره دستت را جلوي شير بردي ، آب به مقدار كافي روي دستت ميريزد تا صابون را بشوييد . دوباره كه دستت را جلو مي بري اين بار از لوله شير ، جريان هواي گرم بيرون ميزند تا دستت را كاملا خشك كني ، طبق نظر كارشناسان ، آب و صابون به اندازه متوسط ريخته مي شود ، همين طور آب و همين طور جريان هواي گرم . نتيجه اين مي شود كه اسراف آب و صابون و دستمال ( براي خشك كردن دست ) تا حد زيادي جلوگيري مي شود . اين البته اتفاق خيلي خوبي است و پيش بيني مي كنند كه ظرف كمتر از يك سال همه استراحت گاه هاي بين راه به اين دستشويي مجهز شود . فقط يك مشكل كوچك دارد . مشكلي كه البته همه مظاهر تكنولوژي دارند . يكسان بيني مخاطب . تصديق مي كنيد كه از نظر اين دست شويي تكنولوژيك تفاوتي ندارد كه استفاده كننده از اين دستگاه مسلمان باشد يا مسيحي يا بي دين . ( و حالا مثل اين متفكران آر . دي ژورناليستي فرياد نكشيد كه فرقي هم نمي كند ! دست شويي ، شرقي و غربي ندارد ! )
اما واقعيت چيز ديگري است . اول بار كه يك مسلمان خواست از اين دست شويي براي وضو استفاده كند ، متوجه اين مشكل شد . او مجبور بود اول دستش را به سرعت به زير شير ببرد و سريع تر از كاسه دست شويي بيرون بياورد تا آب و صابون روي دستش نريزد . بعد دو مرتبه دستش را به زير شير ببرد و از آب براي شستن دست و صورت استفاده كند . مجددا دستش را از زير شير رد كند تا جريان هوا عبور كند . بعد به همان نحوه ي اول ، مرحله آب و صابون را رد كند ، تا با آب به شستن دست و مسح سر و پا بپردازد ! و اين نه فقط مشكل مسلمانان بود كه صبح ها هميشه يكي دو نفر را مي ديدي كه راجع به خانواده محترم تكنولوژي – اعم از خواهر و مادر – در آن فضاي عطر آگين سخن راني مي كنند ، چرا ! براي اين كه بعد از مسواك صبح گاهي ، توي دهانشان آب و صابون ريخته اند .
اين يك مشكل فسقلي بود از نگاه يك شكل در گستره علوم تجربي . ساحت علوم انساني از گستره علوم تجربي باطني تر است و خطرناك تر ...
نشت نشا ، ص 43 – 45 ، رضا اميرخاني
| تبليغات | X |
